Aspekty kliniczne i założenia opieki nad seniorem z niewydolnością nerek w oparciu o model pielęgnowania Dorothy Orem - Jóźwiak, Aleksandra (Innowacje w Pielęgniarstwie i Naukach o Zdrowiu, 2026)
Wstęp. Niewydolność nerek występuje u znaczącej części populacji geriatrycznej, często współistniejąc z innymi chorobami, takimi jak nadciśnienie tętnicze czy cukrzyca typu 2. Cel. Celem pracy było określenie aspektów klinicznych oraz zadań pielęgniarki w opiece nad seniorem z niewydolnością nerek. Materiał i metody. Analiza literatury specjalistycznej, analiza artykułów naukowych. Przegląd. Starzenie się społeczeństwa prowadzi do wzrostu liczby chorób przewlekłych, w tym przewlekłej niewydolności nerek, która często współistnieje z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2. W Polsce choroba ta dotyczy ponad 6 milionów osób, szczególnie w populacji geriatrycznej. Opieka nad pacjentami starszymi z niewydolnością nerek wymaga podejścia interdyscyplinarnego oraz indywidualnego dostosowania działań pielęgniarskich, obejmujących monitorowanie stanu zdrowia, kontrolę bilansu płynów, profilaktykę powikłań oraz wsparcie psychiczne i edukacyjne. Istotnym narzędziem w planowaniu opieki jest model samoopieki Dorothy Orem, który umożliwia ocenę deficytu samoopieki i dobór odpowiednich interwencji pielęgniarskich. Wnioski. W pracy sformułowano następujące wnioski: 1. W opiece nad pacjentem geriatrycznym z niewydolnością nerek pielęgniarka podejmuje szereg działań mających na celu poprawę stanu zdrowia pacjenta, wsparcie emocjonalne chorego oraz jego rodziny, kontrolę efektywności wprowadzonego leczenia oraz minimalizowanie powikłań związanych z chorobą podstawową oraz dolegliwościami współistniejącymi. Ponadto istotne jest współpracowanie z zespołem terapeutycznym i wdrożenie holistycznego podejścia do pacjenta. 2. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością nerek oraz chorobami współistniejącymi zmagają się z wieloma problemami wpływającymi na jakość ich życia m.in. takimi jak: ryzyko pogłębienia niewydolności nerek oraz rozwoju powikłań współistniejących chorób, deficyty sprawności funkcjonalnej, powikłania wynikające z długotrwałego unieruchomienia, konieczność stosowania się do uciążliwego reżimu terapii.