Efektywność rolnicza i fizjologiczna nawożenia azotem kukurydzy (Zea mays L.) uprawianej na ziarno - Niewęgłowski, Marek; Sikorska, Anna; Gugała, Marek; Krasnodębska, Ewa; Zarzecka, Krystyna (HERBALISM, 2026)
Celem przeprowadzonych badań było określenie efektywności rolniczej i fizjologicznej nawożenia azotem kukurydzy (Zea mays L.) uprawianej na ziarno. Eksperyment polowy przeprowadzono w latach 2015–2017 w indywidulanym gospodarstwie rolnym położonym w północno-wschodniej Polsce. Czynnikami badawczymi były dwa morfotypy kukurydzy: odmiana mieszańcowa średniopóźna (280 FAO); odmiana mieszańcowa średniowczesna (240 FAO); czynnik II – dawki nawożenia azotem: 80 kg N·ha–1; 120 kg N·ha–1;160 kg N·ha–1; czynnik III – cztery rodzaje biostymulatorów: obiekt kontrolny (I); biostymulator (II) zawierający orto-nitrofenol sodu, para-nitrofenol sodu i 5-nitroguajakol sodu; biostymulator (III) zawierający para-nitrofenolan potasu, orto-nitrofenolan potasu i 5-nitrowajakolan potasu; biostymulator (IV) zawierający molibden i cynk. Efektywność rolnicza i fizjologiczna nawożenia kukurydzy różnymi dawkami azotu w badanym doświadczeniu była istotnie największa dla dawki 80 kg N∙ha–1, natomiast wraz ze wzrostem dawki azotu efektywność malała. Czynnik genetyczny wpływał na efektywność rolniczą i fizjologiczną azotu. Z porównywanych odmian większą efektywnością rolniczą wyróżniał się mieszaniec średniowczesny w porównaniu do mieszańca średnio-późnego, odwrotną tendencję wykazano w przypadku wartości efektywności fizjologicznej. Zastosowane w doświadczeniu preparaty wpływały na zwiększenie efektywności rolniczej oraz mniejszą efektywność fizjologiczną wykorzystania azotu.