Zawartość wybranych pierwiastków śladowych w bulwach słodkiego ziemniaka (Ipomoea batatas L. (Lam)) - Krochmal-Marczak, Barbara; Pisarek, Marta; Bienia, Bernadetta; Dykiel, Magdalena; Brągiel, Elżbieta (HERBALISM, 2022)
Celem pracy było określenie akumulacji wybranych mikropierwiastków w bulwach słodkiego ziemniaka w zależności od ich genotypu i technologii uprawy. Eksperyment polowy przeprowadzono w 2019 roku w Żyznowie, woj. podkarpackie (49°49ʹ01 ̋N 21°50ʹ21 ̋E), na glebie brunatnej, kompleksu pszennego wadliwego. Założono go metodą bloków zrandomizowanych, w 3 powtórzeniach. Czynnikiem eksperymentu były odmiany (Carmen Rubin, Goldstar i White Triumph) o zróżnicowanym typie morfologiczno-zjologicznym, a także technologie uprawy (Tradycyjna – jako kontrola, PE-folia, PP-włóknina). Nawożenie było na stałym poziomie (organiczne w formie obornika w ilości 25 t.ha-1 jesienią, a mineralne wiosną, przed sadzeniem w ilości: 80 kg N; 34,9 kg P; 99,6 kg K.ha-1). W okresie wegetacji prowadzono zabiegi uprawowe zgodnie z zasadami Dobrej Praktyki Rolniczej. W czasie zbiorów pobrano próby bulw średniej wielkości do analiz chemicznych, które pochodziły z 10 roślin każdego poletka. Zawartość mikropierwiastków (mangan, żelazo, miedź, cynk) oznaczono metodą spektrometrii absorpcji atomowej. Wyniki badań opracowano statystycznie, stosując jednoczynnikową analizę wariancji przy poziomie istotności p = 0,05. Akumulacja mikropierwiastków w bulwach słodkiego ziemniaka była związana zarówno z właściwościami odmianowymi, jak i ich reakcją na technologie uprawy pod osłonami. Z badanych mikropierwiastków bulwy słodkiego ziemniaka zawierały najwięcej żelaza, najmniej zaś miedzi. Największą zawartością miedzi odznaczała się odmiana White Triumph, zaś w mangan, żelazo i cynk najbardziej zasobna była odmiana Goldstar.