Ilość czy jakość? Obraz wojny i projekty niemieckich zbrojeń wojskowych w okresie armii masowych 1871–1914 - Stein, Oliver (Europa Orientalis. Studia z Dziejów Europy Wschodniej i Państw Bałtyckich, 2015)
W latach prowadzących do I wojny światowej Niemcy znalazły się w strategicznym dylemacie: z rosnącym prawdopodobieństwem mogły się spodziewać wojny na dwa fronty, stawiając czoła przeciwnikowi, który wyraźnie przewyższał ich liczebnie. Kwestia, jak Niemcy miały stawić czoła temu problemowi, to jest w jaki sposób mogły się najlepiej uzbroić, była szeroko dyskutowana przez władze wojskowe. Pod wpływem dwóch różnych oczekiwań co do charakteru i trwania wojny rozwinęły się dwa przeciwstawne podejścia do zbrojeń: zwiększania ilości i zwiększania jakości. Spodziewając się długiej wojny na wyczerpanie, Sztab Generalny preferował posiadanie jak największej liczby żołnierzy. Pruskie Ministerstwo Wojny, odpowiedzialne za organizację zbrojeń, alternatywnie optowało za jakością, czyli wewnętrzną poprawą istniejącej armii. Biorąc pod uwagę pragmatyczne rozważania, jak dalece zbrojenia dawały się przeforsować finansowo i politycznie, oczekiwanie krótkiej wojny miało także kluczowe znaczenie dla decyzji ministerstwa. Różnica między alternatywami zbrojeń opartymi na zasadzie jakości i ilości, prezentowana przez Ministerstwem Wojny z jednej strony a Sztab Generalny z drugiej, zdeterminowała charakter niemieckiej polityki w zakresie zbrojeń zarówno w dziesięcioleciach poprzedzających wybuch I wojny światowej, jak i w gorącym okresie tuż przed rozpoczęciem konfliktu.