O jedności Kościoła w świetle "Enarrationes in Psalmos" św. Augustyna - Terka, Mariusz (Biblica et Patristica Thoruniensia, 2014)
Źródłem jedności Kościoła jest obecność w nim i działanie Trójcy Świętej. Bóg Ojciec, posyłając swego Jednorodzonego Syna na świat czyni Go Głową Kościoła, a wszystkich wierzących w Niego, jednoczy z Nim w taki sposób, że stają się oni Jego ciałem, czyli Kościołem, który zawsze przysługuje przymiot jedności i powszechności pod względem przestrzennym i czasowym. Oznacza to, że nie jest on ograniczony wyłącznie do jednego miejsca i jednej grupy chrześcijan, lecz obejmuje wszystkich należących do Chrystusa, sięgając aż po krańce ziemi. Jedność Kościoła i w Kościele jest również dziełem Ducha Świętego, który zstępując na uczniów Chrystusa udziela im daru jednomyślności. Do więzów spajających liczne kościoły w jeden Kościół należy również jedna wiara, która przyjmuje postać doktryny, chrzest święty, poprzez który chrześcijanie zostali włączeni w jedno ciało Chrystusa, jedna Ewangelia, której wszyscy słuchają, jedne psalmy śpiewane przez chrześcijan na całym świecie, jedna Pascha świętowana przez wszystkich, wspólna modlitwa, w której wszyscy nazywają Boga Ojcem, czy też te same sakramenty, które wszyscy przyjmując, otrzymują od Boga takie same łaski. Podstawą owej jedności jest natomiast miłość, która została wlana w serca uczniów Chrystusa przez Ducha Świętego. Ona jest czynnikiem, który jednoczy kościoły i umożliwia wspólnotę serc wśród chrześcijan. Dzięki niej wiele kościołów rozproszonych po świecie, stanowi zawsze jeden powszechny Kościół.