Dzienniki ze szwabskich klasztorów i probostw z okresu rewolucji francuskiej. Samoświadomość duchowieństwa w czasach kryzysu - Wüst, Wolfgang (Biuletyn Polskiej Misji Historycznej, 2013)
Pod koniec istnienia Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego stan posiadania Kościoła katolickiego był dramatycznie narażony przez rewolucję francuską, wojny napoleońskie, które po niej nastąpiły oraz aktualne wówczas dla całej Europy zagrożenie sekularyzacją. Można stwierdzić, że pod koniec XVIII wieku w klasztorach i probostwach we wzmożonym zakresie utrwalano pisemnie wydarzenia życia codziennego, co zapewne miało na celu wewnętrzne uporanie się z kryzysem, lecz rownież uzasadnienie własnych działań. W tych latach powstały indywidualne i instytucjonalne samoświadectwa, do których w szczególności zaliczyć należy dzienniki, pamiętniki i listy. Z obfitości egodokumentów znajdujących się w rękach klasztornych przedstawiłem w niniejszym artykule dotychczas jeszcze nie opublikowane szczegółowe notatki z dziennika ojca Benedicta Baadera (1751–1819), przeora i archiwisty opactwa benedyktyńskiego w (Ober-)Elchingen, rękopiśmienne „dzienniki działalności” z dziekanatu miasta Weisenhorn oraz probostwa Illerberg, ktore prowadził w latach 1793–1830 dziekan Christoph von Zwergern (lata urzędowania: 1776–1830) i wreszcie notatki Johanna Nepomuka Kriehofera (1770–1836), wikariusza w miejscowościach Krumbach i Groskissendorf oraz późniejszego proboszcza w Adelsried i Zusmarshausen. Te przykłady pokazują specyficzne klasztorne i kościelne spektrum, w którym duchowni rejestrowali oraz komentowali z regionalnego punktu widzenia kryzysowe symptomy swoich czasów. Źródła te są napisane niezwykle interesująco i w pełni zasługują na edycję w ramach projektu w kooperacji polsko-niemieckiej.