Konserwacja szkieletu słonia leśnego Palaeoloxodon antiquus (80–100 tys. lat) ze zbiorów Muzeum Okręgowego w Koninie – badania i praktyka konserwatorska - Gralińska-Grubecka, Aleksandra; Kozłowski, Tomasz; Lorek, Izabela; Niemcewicz, Piotr; Polak, Katarzyna; Stefaniak, Krzysztof (Acta Universitatis Nicolai Copernici Zabytkoznawstwo i Konserwatorstwo, 2021)
W artykule zaprezentowano problematykę badawczo-konserwatorską związaną ze stanem kości należących do szkieletu słonia leśnego Palaeoloxodon antiquus (Falconer& Cautley, 1847), żyjącego w czasie interglacjału eemskiego (80–100 tys. lat temu). Konserwowany szkielet ze zbiorów Muzeum Okręgowego w Koninie jest szczególnie cenny, ponieważ należy do największych i najbardziej kompletnych szkieletów dawnych zwierząt w Europie. Powodem podjęcia działań konserwatorskich był głównie zły stan zachowania obiektu, częściowo degradacja materiałów konserwatorskich użytych w latach osiemdziesiątych i później, a także liczne zniszczenia tkanki kostnej oraz możliwość zastosowania materiałów i zabiegów poprawiających cechy estetyczne i ekspozycyjne szkieletu. W opracowaniu omówiono historię zabytku i jego konserwacji, stan zachowania, zarys budowy kości oraz wyniki badań ATR-FTIR materiałów wtórnych. Przedstawiono ponadto założenia oraz przebieg prac konserwatorsko-restauratorskich. Efektem przeprowadzonych zabiegów jest ustabilizowanie szkieletu, ograniczenie możliwości powstawania nowych spękań i ubytków oraz przywrócenie walorów dydaktycznych i ekspozycyjnych, a w konsekwencji powrót szkieletu na ekspozycję muzealną. Wykonane prace zostały dwukrotnie nagrodzone I nagrodą w kategorii „konserwacja i ochrona dziedzictwa kulturowego” w prestiżowym konkursie Wydarzenie Muzealne Roku „Izabella 2018” i „Izabella 2019” organizowanym przez Fundację Muzeów Wielkopolskich pod patronatem Marszałka Województwa Wielkopolskiego.