Zygmunt Lubicz-Zaleski (1882–1967) et sa contribution au rayonnement de la Bibliothèque Polonaise - Delaperrière, Maria (Archiwum Emigracji. Studia – Szkice – Dokumenty, 2022)
Na podstawie bogatych archiwów Biblioteki Polskiej w Paryżu (12 teczek zwierających korespondencję prywatną i oficjalną, rękopisy i artykuły profesora Zygmunta Zaleskiego), autorka przedstawia najważniejsze aspekty jego działalności w Paryżu, w której Biblioteka Polska, miejsce symboliczne polskiej emigracji, staje się punktem strategicznym, który pozwoli Zaleskiemu rozwinąć współpracę nie tylko z polskimi placówkami (głównie Szkołą Polską, pismem „Polonia”, Stowarzyszeniem Artystów Polskich, Komitetem Francusko-Polskim Kazimierza Woźnickiego), lecz także z instytucjami francuskimi: z Wyższą Szkołą Nauk Społecznych (EHSS), Szkołą Języków Wschodnich (Langues O’) oraz Instytutem Studiów Słowiańskich (IES), w którym rozwinął bliską współpracę z Biblioteką Polską. Wymiana kulturalna między instytucjami polskimi i francuskimi przybiera wymiar oficjalny z chwilą, gdy Lubicz-Zaleski zostaje mianowany delegatem polskiego Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Biblioteka Polska osiąga wtedy rangę ośrodka naukowego o charakterze uniwersyteckim, przeznaczonym dla studentów polskich i francuskich. Kataklizm wojenny przerywa okres świetności Biblioteki Polskiej. Po przeżyciach wojennych (praca w strefie wolnej w Villard de Lens, areszt, obóz w Buchenwaldzie), Zaleski powraca do obowiązków delegata Ministerstwa Edukacji i Szkolnictwa Wyższego (tym razem pod auspicjami rządu londyńskiego) i sekretarza generalnego Polskiego Towarzystwa Historyczno-Literackiego.