Charakterystyka pacjentów przerywających stacjonarną terapię uzależnień uzyskana na podstawie analizy dokumentów medycznych

Robert Opora, Radosław Breska

DOI: http://dx.doi.org/10.12775/SPI.2018.1.009

Abstrakt


Osoby uzależnione od alkoholu często nie kończą podejmowanego leczenia psychoterapeutycznego. O ile w leczeniu ambulatoryjnym pacjenci stale narażeni są na działanie czynników mogących utrudnić utrzymanie abstynencji i dokończenie leczenia, o tyle osoby leczące się w ośrodkach stacjonarnych doświadczają powyższych czynników w zredukowanym wymiarze. Pomimo tego, znaczny odsetek pacjentów nie kończy programów terapeutycznych realizowanych w ośrodkach stacjonarnych. Celem podjętych badań było dokonanie charakterystyki osób przerywających stacjonarną terapię uzależnień od alkoholu. Wykorzystano w tym celu dane dostępne w historiach choroby pacjentów. Dane empiryczne uzyskano analizując dokumentację medyczną – historie choroby pacjentów uzależnionych od alkoholu przebywających w ciągu jednego roku w stacjonarnym oddziale odwykowym i podejmujących podstawowy program terapii uzależnień. Uzyskane wyniki wskazują, że osoby z grupy badawczej w znacznym odsetku (27,6%) nie kończą podejmowanego leczenia stacjonarnego. Mężczyźni statystycznie częściej od kobiet przerywali terapię, ponadto osoby niekończące terapii często żyją samotnie (kawalerowie, rozwodnicy i panny). Kończeniu terapii nie sprzyja obecność zaburzeń i chorób psychicznych (depresji, halucynozy alkoholowej przy przyjęciu do szpitala, schizofrenii i choroby afektywnej dwubiegunowej). Wśród pacjentów rezygnujących ze stacjonarnej terapii uzależnień najczęściej były osoby, które wcześniej jednorazowo podejmowały próbę terapii odwykowej. Warto poszerzać i uelastyczniać ofertę programów terapeutycznych ośrodków stacjonarnych, uwzględniając trudności i deficyty osób niekończących terapii. W psychoterapii należy korzystać z metod i technik podtrzymywania motywacji pacjentów do dokonywania zmian.


Słowa kluczowe


terapia; uzależnienie od alkoholu; alkohol; stacjonarne leczenie; resocjalizacja

Pełny tekst:

PDF

Bibliografia


Fudała J., Pacjenci uzależnieni od różnych substancji psychoaktywnych w całodobowych oddziałach terapii uzależnienia od alkoholu na przykładzie pacjentów leczonych w WOTUW Pruszków, „Świat Problemów” 2003, nr 12, s. 8–14.

Głowik T., Ewaluacja terapii, „Terapia Uzależnienia i Współuzależnienia” 2008, nr 1, s. 9–12.

Merrington S., Stanley S., Effectiveness: Who counts what?, w: Handbook of probation, red. L. Gelsthorpe, R. Morgan, Willan Publishing, Devon 2007, s. 428–458.

Mellibruda J., Sobolewska-Mellibruda Z., Integracyjna terapia uzależnień. Teoria i praktyka, Instytut Psychologii Zdrowia, Polskie Towarzystwo Psychologiczne, Warszawa 2006.

Miller W., Forcehimes A., Zweben A., Terapia uzależnień. Podręcznik dla profesjonalistów, przeł. M. Cierpisz, Wydawnictwo UJ, Kraków 2014.

Pilch T., Bauman T., Zasady badań pedagogicznych. Strategie ilościowe i jakościowe, Wydawnictwo Akademickie „Żak”, Warszawa 2001.

Rada Ministrów RP, Sprawozdanie z realizacji ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w okresie 1 stycznia – 31 grudnia 2009 roku, Warszawa 2011, .

Świątkiewicz G., Rozpowszechnienie zaburzeń związanych z alkoholem, w: Kondycja psychiczna mieszkańców Polski. Raport z badań „Epidemiologia zaburzeń psychiatrycznych i dostęp do psychiatrycznej opieki zdrowotnej – EZOP Polska”, red. J. Moskalewicz, A. Kiejna, B. Wojtyniak, Instytut Psychiatrii i Neurologii, Warszawa 2012, s. 254–262.

Yalom I., Leszcz M., Psychoterapia grupowa, przeł. R. Andruszko, Wydawnictwo UJ, Kraków 2006.


Refbacks

  • There are currently no refbacks.

Partnerzy platformy czasopism